Kötü değil çok kötü!

Mustafa ÖZKESKİN 29 Ağustos 2016 Pazartesi, 06:19

Bursaspor, Timsah Arena'da acelesi olan insanların zamana teslim olmayan çabukluğu ile Başakşehir önünde muhteşem bir tribün desteği altında maça başladı. Yeşil Beyazlı tribünler o kadar coşkulu, inançlı ve gole karşı iştahlıydı ki; doğrusu insanın sahaya fırlayıp gol atası geliyordu!                                                                                                     

Ama oyun hiç de beklenen tarzda gelişmedi...                                                                                    

Hani o çok bilmiş otoritelerin futbol deyimler albümüne soktuğu 'Kontrollü futbol' diye stratejik bir değer var ya; işte o bağlamda Bursaspor'un oyunu bırakın pozisyon bulmaya, rakip ceza alanına girmeye dahi yetmiyordu.
Hamza Hoca'nın öğrencileri pas veremiyor, şut atamıyor, atağa geçemiyor, dönen topları hep rakibe kaptırıyordu.                                                                                                      

XXXX                                                                                                                

Batalla gibi bir maestro bile etrafında hiçbir rakip oyuncu olmadığı halde, ne yapacağını bilemeden topla kendi etrafında 360 derece dönüyor ve dolayısıyla kaptırıyordu. Diğerleri ise 'Hababam Sınıfı'nın Bursa versiyonunu adeta Timsah Arena'da sergiliyordu... Bu takım gol yemez de ne yapar?                                                                                                           

Nitekim 40. dakikada Bursaspor defansının ayakta uyuyup otel parası vermediği pozisyonda Mossoro'nun golü geldi devre bitti: 0-1...                                                                          

İkinci yarı, daha da vahim başladı. Abdullah Avcı'nın adamları iki kez direkten döndü! Karşılaşmanın son 20 dakikasında, Başakşehir'in 1-0'ı yeterli görerek biraz duraklamasıyla, Yeşil Beyazlı ayaklar hareket alanları buldu...                                                                                       

Mesela Sercan o beyaza boyattığı saçları ile topa yamuk vurunca beraberlik şansı uçup gitti!                                 

Sonra da Mustafa Pektemek'in golü ile infaz gerçekleşti: 0-2...                                  

XXX                                                                                                                                              

Kötü oynayabilirsin... Pozisyon bulamazsın... Şut atamazsın...                                                                

Tamam, hepsini anlarım ve bunların futbolun içinde var olduğunu kabul ederim de; 'o 30 bin kişilik muhteşem tribün korosu' önünde tükenişi, teslimiyeti, çaresizliği, boyun eğmeyi sineye çekemem...                                                                  

Kulübeden girenlerle birlikte, sahada 14 kişiyle oynayan bir takımın tüm futbolcuları; nasıl bu kadar kötü olur? Bu tür karanlık tablolar içinde hani içlerinden biri-ikisi ortaya çıkar, çaresizliğe isyan eder, takımı toparlamaya çalışır sahasında rezil olmayı engellemeye çabalayanlar çıkar ya...                                                                              

O dahi olmadı!                                                                                                                                           

Tam saha... Tam süre... Takım takım... Tam bir rezalet!                                                                                                                                                                                               Demek oluyor ki; Adana galibiyeti şansa, kadere, kısmete imiş!                                                        

Neşem gitti... Huzurum gitti... Umudum gitti...