Mesele huzurevi değil, yaşlanan Türkiye!

Huzurevlerine başvuru yaşı 60’tan 70’e çıkarıldı.

Tepki gösteren de oldu, uygulamayı doğru bulan da…

Tabii haberle hiç ilgilenmeyen de…

Ancak bana göre bu gelişme üzerinde düşünülmesi gereken, dikkat çekici bir güncelleme!
Çünkü Türkiye’de yaşlı nüfus artıyor; buna bağlı olarak sunulması gereken hizmetlerin de şekli değişiyor.

Yaşlandığımız gerçeği dışında toplumsal değişim de sinyal veriyor.

Belirli bir yaş grubu; yetişme tarzına, aile kavramına, gelenek ve göreneklere bağlı olarak üst kuşağa saygı ve sevgiyle bakarken; yeni gelen nesil hayatın kaçırılmaması gerektiğini düşünüyor ve herhangi bir sorumluluk almadan yoluna devam etmek istiyor.

İnsan bedeni bir makine; ömrünü tamamlayacak olması hiçbir anın kaçırılmaması gerektiğini fısıldıyor!
Değişimi eleştirmenin, birilerini kınamanın anlamı yok.

Gerçi bu yolu tercih ederek devamlı gençleri suçlayanlar mevcut.

Aile yapısını korumak için devlet politikası haline getirilen uygulamaların ne kadar işlevsel olduğu da tartışma konusu…

Asıl meseleye dönüyorum:

İnsan ömrü uzadı ve buna bağlı olarak çok başka dertlerimiz olacak!

***

Sağlık alanında, teknolojinin de katkısıyla çok sayıda gelişme yaşanıyor.

Hastalıklara doğrudan çare bulunamasa bile -kanser gibi- hayatta kalma süresi uzatılabiliyor.

Bu harika bir şey!
Fakat kabul edelim ki ekonomiyi ayakta tutan çalışanların sırtına ve devlete çok daha fazla yük biniyor.

Üstelik iş maddi başlıklarla bitmiyor; sosyal yaşam, toplum psikolojisi de devreye giriyor.

Bakıma muhtaç hâle gelenler için çare bulunması şart!

Aklımıza huzurevleri ve bakım merkezleri geliyor gelmesine ama yaş sınırının 70’e çekilmiş olması uzmanlar tarafından nasıl değerlendiriliyor?

***
Bir parantez açayım…

Haberin ayrıntısını paylaşmakta fayda var:

“Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı, huzurevlerine girişte yaş sınırını 60'tan 70'e yükseltti.

Resmi Gazete'de yayımlanan yeni yönetmelikle birlikte 60-69 yaş arasındaki bireyler artık yalnızca kısmi veya tam bağımlı engelli sağlık kurulu raporu bulunması halinde huzurevine kabul edilebilecek. Yönetmelik aynı zamanda bakım birimlerini dört seviyeye ayırdı, gerontolog ve ergoterapist gibi yeni meslek gruplarını mevzuata taşıdı ve risk esaslı bir sıralama sistemi getirdi.”

***

Sorumu iletmek üzere Nilüfer Belediyesi Sosyal Hizmetler Müdürü Emrah Aslan ile görüştüm.

-Türkiye’de belediyelere bağlı 19 huzurevi var ve 2 huzurevi olan ilçe belediyesi de Nilüfer.-

Nilüfer Belediyesi’nin yaş sınırı ile ilgili daha önce bir güncelleme yaptığını ve sınırı Bakanlık’tan önce 65’e çektiklerini ifade eden Aslan, gerekçe olarak Türkiye’de yaş ortalamasının artmasını gösterdi. Konunun üzerinde durulması gerektiğini bir kez daha vurguladı ve Bakanlık kararını doğru bulduğunu belirtti.

Zira kamuya ve özele bağlı tüm huzurevleri için talep çok fazla; konaklayanlar kadar sıra bekleyenler olduğu bilgisi mevcut.

***

Evlatları suçlamak kolay olduğu için Emrah Bey’e huzurevine başvurudaki sebepleri de sordum. Konu yalnızca ‘ailelerin büyüklerine bakmak istememesi mi?’ diye.

“Her kişinin ayrı bir hayat öyküsü var. Kimileri ailelerinin kendilerine sırt çevirmelerinden ötürü huzurevlerine müracaat ediyor; kimileri ise kendileri ailelerine yük olmak istemediği için geliyor. Maddi durum eksikliği olmayan, dışarda bir hayat kurabilecek durumda olanlar ise yalnızlıktan şikâyetçi oldukları için başvuruyor” yanıtını aldım.

Görüldüğü üzere tartıştığımız pek çok konu -kışkırtılmış hasta talebi vb.- birbiriyle bağlantılı.

Ve Aslan’ın dediği gibi:

Yaşlılık masaya yatırılması gereken bir konu!

İlerleyen günlerde bilgilerin netleşmesiyle birlikte daha kapsamlı bir görüşme yaparak ayrıntıları aktarıyor olacağız…