Saksıda büyüyen, zehirli çiçekler

Çocuklar çiçektir, sevgi ile büyütülmelidir. Böyle öğrendik ve uyguladık. Fakat bir yerlerde yanlış yaptık. Onları çiçekler gibi büyütmenin, soğuktan, sıcaktan, yağmurdan, güneşten korumanın peşine düştük. Abarttıkça abarttık anne, baba disiplinini elden bıraktık. Kendi çocukluk dönemimizde gördüğümüzde ayağa kalktığımız, önümüzü iliklediğimiz öğretmenlerimizi değersizleştirdik. Bizler sokakta çeşit çeşit oyunlar oynayarak büyürken, aman başlarına bir şey gelmesin diye apartman dairelerine kapattık, ellerine cep telefonu ve tabletleri tutuşturduk.

“Telefon ile oynuyor ne güzel işte sesi çıkmıyor” diyerek sahte mutluluklar yaşadık. İçine kapanık, sosyalleşmekten uzak, telefon ve tabletlerinde insan öldürme üzerine kurgulanmış oyunlara kendilerini kaptırdıklarını göremedik. Akşam oldu, televizyonda adeta katliam yapılan silahların karşılıklı ateşlediği dizileri onlarla birlikte izledik. Kulaklıklardan müzik dinlediklerini gördük. Ne tür müzik dinliyor, şarkı sözleri nasıldır bir bakalım demedik. Rap denilen küfür ve şiddet içerikli şarkılara çocuklarımızı teslim ettik.

Şimdi aklımız başımıza geliyor. Akran şiddeti saç saça, baş başa kavgalar derken okullarda yaşanan katliamlardan sonra aklımız başımıza geliyor. Biz yanlış yaptık, medeniyet diyerek örnek aldığımız, özgürlük sanarak verdiğimiz ödünlerle yanlış yaptık. Önce Şanlıurfa Siverek ardından Kahramanmaraş'ta yaşanan kahreden olaylar gözümüzü açtı. Büyüklerinin yanında bacak bacak üzerine atarak oturmaktan çekinen nesillerden, annesine, babasına, öğretmenine kafa tutan, babası söz dinlemediği için bir tokat atınca karakola şikayet edip babasını cezaevine attırmakla tehdit eden kuşaklar yetiştirmeye başladık.

Dinimizin öğütlerini, Anadolu'muzun örf ve adetlerini önce biz unuttuk, unuttuğumuzu da çocuklarımıza öğretmemiz mümkün olmadı. Bugünlerde, zararın neresinden dönersek kardırın peşine düştük. Onları saksıda çiçek gibi büyüttük fakat gördük ki bu çiçekler zehir saçıyor. Şapkamızı önümüze koyduk, neler yapabiliriz diye düşünüyoruz. Değişime önce ebeveynler olarak kendimizden başlamamız gerekiyor.

Her akşam mafya dizilerini izleyip içindeki saldırgan ruhu tatmin eden ailelerden, düzgün çocuklar yetişmesini beklemek mümkün değil. Telefonla oyun oynuyor, bilgisayarda vakit geçiriyor avuntusuyla sanalda can alan, 12-13-15 yaşındaki çocukların bunu o yaştaki zeka seviyeleri ile normal hayata aksettireceğini yaşanan acı olaylar ile algıladık.

Anne, baba olarak aynaya bakalım, hatalarımızı kendi yüzümüze söyleyelim. Öğretmenlerimiz, çocuklarımıza disiplin vermek için uğraş verirken, biz onları şikayet ettik diyerek onlardan birer birer özür dileyelim. Evlatlarımızın kimlerle arkadaşlık ettiğini evde ve sokakta nasıl cümleler kullandığını daha yakından takip edelim. Onların ruh halleri ne şekilde, aman ergenlik dönemidir olur böyle şeyler diyerek basite indirgemeyelim. Ister bir tane, İster 10 tane olsun her evlat ana ve babasının canından kıymetlidir. Çiçek misali yetiştirdiğimiz evlatlarımızı, zehir saçar hale getirmeyelim. Önce biz görevimizi yapalım ki, sonra devletten, sistemden gereğini yapmasını isteyelim.

SAĞLICAKLA KALIN