Uzakdoğu'nun örnek ülkesi

Kore topraklarında can veren şehitlerimizi saygı ve rahmetle anarak başlayalım. Yıl 1948, Uzakdoğu'daki bir yarımadada Sovyet yanlısı komünist Kuzey Kore ve güneyde bulunan ABD yanlısı Güney Kore kuruluşlarını ilan eder. Aradan 2 sene geçtikten sonra, 25 Haziran 1950'de Kuzey Kore ordusu 38. paraleli geçerek Güney Kore'ye karşı bir saldırı başlatır.

Başlayan savaş sadece ikiye bölünmüş Kore'nin savaşı değil aynı zamanda ABD ve dönemin Sovyetler Birliği'nin savaşıdır. Birleşmiş Milletler kararı ile Türkiye'den de asker istenir. Henüz NATO üyesi olmayan Türkiye, kuzeyindeki Sovyetler Birliği tehdidinden korunabilmek amacıyla NATO'ya üye olabilmek için bu teklifi kabul eder.

Gemilerle 4 tugay askerimiz savaşa katılmak üzere Kore'ye doğru yola çıkar. Memleketinden, köyünden ötesini bilmeyen 21 binin üzerindeki Mehmetçiğimiz bir anda kendini dünyanın bir ucundaki Kore Savaşı'nın ortasında bulur.

Kasım 1950 ve Ocak 1951'de meydana gelen 2 muharebe ve diğer savunma hatlarındaki kahramanlıkları ile sadece Kore tarihinde değil dünya tarihinde nam yapan Türk askeri, 900'e yakın şehit, 2100'den fazla yaralı ve yüzlerce kayıp, esir ile Kore Savaşı'na adını altın harflerle yazdırır.

Bu acı bilanço sonrasında ülkemiz, 1952 yılında NATO'ya üye olarak kabul edilir. Savaş sona ermiş, yarımadada kuzeyde Kuzey Kore, güneyde ise Güney Kore isimli iki devlet tüm akrabalık ve kan bağlarına rağmen farklı bayraklar ile varlığını sürdürmeye devam etmişti.

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın 4 günlük bir ziyaret için gittiği Güney Kore bu savaş sonrası adeta yerle bir olmuş dış yardımlara muhtaç hale gelmişti. Savaşın ardından 1960 yılı ekonomi göstergelerine baktığımızda Türkiye'nin Gayrisafi Yurtiçi Hasılası 14 milyar Dolar olarak görünürken savaştan yeni çıkmış diyebileceğimiz Güney Kore'nin Gayrisafi Yurtiçi hasılası ise 3.95 milyar Dolar idi.

Bu da o yıllar için gayet normaldi, bir tarafta 1923 yılında Cumhuriyet’in kurulduğu ve 1950'ye kadar herhangi bir savaşa girmemiş olan Türkiye Cumhuriyeti ile savaştan yeni çıkmış olan Güney Kore'nin ekonomik büyüklüğünün aynı olması mümkün olamazdı.

Yine 1960 yılında Türkiye'de kişi başına düşen milli gelir 500 Dolar civarı iken, Güney Kore'de bu rakam 120 Dolar'a denk geliyordu. Nereden baksak o yıllarda Türkiye ekonomisi ve kişi başına düşen milli gelir, Güney Kore'nin ortalama 4 katıydı. Durum böyle iken, 1962 yılında Güney Kore'yi yöneten Park Cunk- hee 1962 yılında Ulusal Kalkınma planının startını verdi.

Ülke, tarım odaklı ekonomiden hafif sanayiye ve hammadde üretimine geçiş yaparken, halkının eğitimine büyük önemde önem vermeye başladı.

Sanayiyi geliştirmek adına ucuz kredi teşvikleri ve vergi muafiyeti paketleri devreye alınarak, gemi inşaatından ağır sanayiye, kimyadan, otomotiv alanına büyük gelişimlere imza atıldı.

Artık Güney Kore için en büyük amaç katma değerli elektronik ve teknoloji üretimi yaparak dünyaya ihraç etmekti. Ve bugüne gelelim. Samsung, LG Elektronik, Hyundai ve Kia markalarını duymayanımız hatta kullanmayanımız yoktur.

Sadece bunlarla da kalmadılar, Hankook Kumho'yu tüm dünyada kullanılan otomobil lastiği markası haline getirirken, kozmetik, moda ve tekstil alanında da dünya çapında markalar yarattılar.

1960 yılında, ekonomi yönünden 4 kat daha güçlü olduğumuz Güney Kore'nin bugünkü Gayri Safi Yurtiçi Hasılası 2,1 trilyon Dolar, bizim ise yaklaşık 800 milyar Dolar civarı.

Onlar da kişi başına düşen milli gelir 40.000 Dolar'a yaklaşırken, bizimki 15.000 Dolar. Onların enflasyonu yıllık olarak maksimum yüzde 5 iken, bizimki an itibariyle yüzde 30 dolayında.

Güney Koreliler çalışkan biz tembel miyiz tabii ki hayır, onların yeraltı kaynakları bizden çok daha mı fazla buna da hayır, onların IQ seviyesi bizden yüksek mi, hayır kere hayır.

Güney Kore ile Türkiye arasındaki gelişmişlik ve ekonomi farkını en kısa şekilde anlatmak için "Eller aya, biz yaya" deyimini kullanabiliriz. Peki niye böyle oldu diye de kendi kendimize soralım.

SAĞLICAKLA KALIN…