Otobüslerdeki koltuk sevdası

Yine toplumun nasıl çığırından çıktığını göstermek için kanıt sunmaya geldim. Her gün yeni bir skandalı ‘şaşırmadık’ diyerek paylaşıyorum.

Ancak içinde bulunduğumuz ahlaki çöküntü utandırıyor!
Bu ifadeleri okuyanların aklına gençler gelecektir; suçlamak için ne de olsa kolay bir grup. Ne zaman saygının karşılıklı olduğu bilincine erişilecek, merakla bekliyorum…

***

Olay belediye otobüsünde yaşanıyor, hangi il bilmiyorum ama bir önemi de yok.

Tahmin edeceğiniz üzere yer kapma kavgası çıkıyor ve yaşlı bir teyze hedef belirlediği bir gence sözlü tacize başlıyor. Konuşmayı, daha doğrusu tartışmayı teyze başlatıyor: “Senin annen baban yok mu saygısız?”

Genç: “Yok, öldüler.”

Teyze: “Belli öldükleri yoksa yaşlılara yer vermeyi öğrenirdin.”

Sosyal medya mecralarında paylaşılan bu diyalog için gelen tepkiler çığ gibi büyürken en dikkatimi çeken yorumlardan biri şu:

‘Lütfen, yaşlıların ücretsiz ulaşım kartını iptal edin!’

***

Psikolog olduğunu tahmin ettiğim biri ise net bir açıklama yazmış gönderinin altına ve yaşlılara yer vermenin bir zorunluluk olmadığını yalnızca saygı göstergesi bir davranış olduğunu vurgulamış.

Elbette herkesin parasını ödeyerek bindiği o otobüste herkesin oturmaya hakkı var. Ancak bunun bir yaş düellosuna dönüşmesi sanıyorum bizim gibi neşesini, yaşama umudunu yitirmiş toplumlarda oluyordur.

Sırtında bir ton kitap taşıyan öğrenci; sırf küçük diye bu şekilde zorbalık göremez! Kimin ne kadar yorgun, halsiz, hasta ya da mutsuz, dertli olduğunu bilemeyiz. Kaldı ki hiçbir sıkıntısı yoksa dahi oturmaya da devam edebilir kişi.

Çarpıcı bir öğüt de mevcut mesajlarda:

“Okula giden çocuğuma tek bir tembihim var. Sakın kimseye yer verme; ne geldiyse başımıza bu yaşlılardan geldi. Bir umut var ise sabahın kör karanlığında kalkıp, bu berbat eğitim sisteminde okula giden çocuklardan, gençlerden gelecek…

Güne gitmiş, oradan dönüyor ve de yer verilsin diye bekliyor. Çok beklersiniz…”

***

Linç etme kültürünün yerleştiği çağımızda; tüm bu okuduklarınıza çeşitli eleştirilerde bulunabilirsiniz.

Ama kökeninde yatan nefretle ilgili durup da: Biz bu hâle nasıl geldik? diye sorgulamazsınız. Sahi, tam olarak ne yaşadık da toplumda çok sevilen teyzeler-amcalar şuursuzca konuşmaya başladı ve hedefteki nefret ögesine dönüştü?

Hatırladığım kadarıyla aileler çocuklarını komşularına emanet eder, işlerini hallederdi.

Zaten bir çocuk da ailesine ulaşamayınca soluğu komşu kapısında alırdı. Kimsenin kimseye güvenemediği toplumda ne huzur kaldı ne de saygı.

Peki, gençlerin hiç mi suçu yok?

Bazıları ‘siz de yaşlanacaksınız’ gibi argümanlar kullanarak haklı çıkmaya çalışsa da açıkça belirteyim şimdiye kadar herhangi bir çocuğun-gencin suçlu sayılabileceği vakaya şahit olmadım.

Ayrıca toplu ulaşımdaki sınırsız ücretsiz kartlar hakkında daha önce de bir yazı kaleme almıştım.

Yetkililerin dikkatini çekebilmek adına dönem dönem tekrara gerek görüyorum.

Parantez açayım ve bir belediye otobüs şoföründen öğrendiğim rezilliği bir kez daha aktarayım:

“76 yaşında bir adam -işlediği suç nedeniyle amca, dede gibi nitelendirmede bulunamadım, midem bulandı- okul çıkış saatinde otobüse biniyor.

Kendisine yer verildiği halde oturmayı kabul etmiyor ve kız öğrencinin birini taciz ediyor. Öğrenci çevresinden yardım istiyor, şoför olayı fark ediyor; otobüsü durdurup adamı indiriyor. Yolcular tartaklamış, bağırmış ama ahlaksızlık salgını için çözüm değil. Bu şekilde öğrencilerin çok olduğu saatleri bilerek tercih edenlerin olduğunu da vurguladı şoför.”

Olayı aktardığım yazıya gelen tepkiler arasında ‘bir ulaşım hakkımız kaldı ona da gözünüzü diktiniz’ ifadesini hiç unutmam.

İyi ama tartışma çıktığında, müdahale edip de kendi yaşıtlarınızı uyarıyor musunuz acaba?

Yoksa bu şekilde toplumsal saygısızlık devam mı edecek?