Bir sabah dünyaya bakıp geçtik

Sular hep aktı geçti

Kurudu vakti geçti

Nice han nice sultan

Tahtı bıraktı geçti

Dünya bir penceredir

Her gelen baktı geçti (Yunus Emre)

Bu dizeleri başa koyuyorum çünkü 6 Şubat sabahı yaşananlar tam olarak buydu. Dünya bir pencere oldu. Biz baktık. Hayat aktı geçti. Ama bazı evlerin içinden geçmedi. Direkt üstünden geçti. Saat daha karanlıktı. Telefon titredi. Yatak sallandı. İnsan ilk anda rüya sanıyor. Sonra duvar konuşmaya başlıyor. Eşyalar yer değiştiriyor. Zaman bükülüyor. O an sana kim olduğunu hatırlatmıyor. Sadece hayatta kal diyor.

Oradaydım diyenlerin anlattıkları kulaktan kulağa değil kalpten kalbe geçiyor. Bir abi anlatıyor. “Çocuklarım nerde diye bağırdım diyor. Sesim betonun içinde kayboldu. Bir kadın anlatıyor. Ayağım sıkıştı. Elimi kurtardım. Karanlıkta dua ettim. Saatler geçti. Zaman saymayı bıraktım” diyor. Bir genç anlatıyor. Telefonumun şarjı bitmesin diye ekrana bakmadım. Annemin nefesini dinledim diyor. Nefes kesilince insan da duruyor.

Sokaklar vardı. Ama bildiğin sokak değil. Toz vardı. Sessizlik vardı. Arada bir çığlık. Arada bir umut. Enkaz başında bekleyenler. Kürek bulan kahraman oluyor. Çıkan her ses bayram gibi. Çıkmayanlar içini oyuyor. Kimse süper kahraman değil. Ama herkes insan olmanın son sınırında.

Bir amca anlatıyor. Cüzdanım cebimde kaldı. Ama komşumun elini tuttum diyor. Bir çocuk anlatıyor. Oyuncağım enkazda kaldı. Ama annem çıktı diyor. Sevinçle ağlamak diye bir şey varmış. Orada öğrenildi. Ölümle burun buruna gelenler hayata daha sık sarılıyor. Nefes almak bile lüks oluyor.

Sonra yardımlar geliyor. Geç geliyor diyen de var. Yetişemedik diyen de. Ama bir gerçek var. En çok yarayı insanlar sardı. Tanımadığın biri çorba uzattı. Bir diğeri montunu verdi. Üşüme dedi. İsimler sorulmadı. Kimlikler önemini yitirdi. Herkes aynı gökyüzüne baktı. Aynı soğuğu yaşadı.

Bu yazı acı satmak için değil. Hatırlatmak için. Unutma diye. Çünkü zaman geçiyor. Gündem değişiyor. Ama enkaz altından çıkan hikayeler geçmiyor. O şehirler hala sabaha korkuyla uyanıyor. Bir kamyon sesi kalbi hızlandırıyor. Küçük bir sarsıntı dizleri çözüyor.

Yunus Emre yüzyıllar önce söylemişti. Nice han nice sultan tahtı bıraktı geçti. O sabah anladık. Ev dediğin dört duvar değilmiş. Güven dediğin beton değilmiş. Dünya bir pencere. Bakıp geçiyoruz. Ama bazı bakışlar insanın içine kazınıyor.

Eğer bir gün yine sallanırsa bu topraklar. Birbirimize tutunalım. Lafla değil. Gerçekten. Çünkü orada yaşananlar bize şunu öğretti.

İnsan insana emanettir...