Sevgili okurlar, bazen kendi kendime düşünüyorum. Biz hayatı ne zaman yaşamaya başladık, ne zaman yaşamayı beklemeye başladık? Sanki hep bir sonraki durağa yetişmeye çalışıyoruz. Bugün bitsin istiyoruz. Akşam olsun diyoruz.
Pazartesi geçsin, cuma gelsin diyoruz. Kış bitsin, bahar gelsin diyoruz. Yaz gelsin, sonra yaz da bitmesin diye üzülüyoruz.
Ömrümüzün büyük bir kısmı bir şeylerin gelmesini, bir şeylerin geçmesini beklemekle geçiyor.
Geçenlerde bunu düşünürken kendi kendime kızdım. Ben kaç tane akşamı sadece gün bitsin diye geçirdim acaba? Kaç cuma için pazartesiyi içimden uğurladım? Kaç güzel günü, daha güzel bir gün gelecek diye fark etmeden harcadım?
İnsan bazen hayatın kendisini beklerken hayatının geçtiğini anlamıyor. En acısı da bu. Beklediğimiz şey geliyor, fakat biz çoktan başka bir şeyi beklemeye başlamış oluyoruz.
Bunu öğrencilerimle konuşurken daha iyi fark ediyorum. Çocuklar sınav bitsin diye bekliyor. Büyükler borçlar bitsin diye. Kimi emekli olmayı, kimi tatile çıkmayı, kimi para kazanmayı, kimi sevdiği insanın dönmesini bekliyor.
Hepimizin cebinde görünmez bir bekleme listesi var. Fakat kimse bize şu soruyu sormuyor. Peki beklerken yaşadığımız günlere ne olacak?
Belki de hayatın en büyük sırrı burada saklı. Yarını beklerken bugünü kaybetmemek. Çünkü yarın geldiğinde onun adı yine bugün olacak. Biz ise bir başka yarını beklemeye devam edeceğiz.
Hep bekliyoruz.Bütün gün akşamı bekliyoruz. Sabah gözümüzü açıyoruz, daha gün başlamadan akşamı düşünüyoruz. İşe gidiyoruz, okulda derse giriyoruz, dershaneye gidiyoruz, saate bakıyoruz. Daha kaç saat kaldı diye düşünüyoruz. Sanki gün bizim düşmanımız. Sanki saat ilerledikçe biz kazanıyoruz. Oysa kaybettiğimiz şey aslında zamanın kendisi.
Ben bunu öğrencilerimle de sık sık konuşuyorum. Geçenlerde derste zaman konusu açıldı. Çocuklardan biri, öğretmenim şu sınavlar bir bitse de rahatlasak dedi. Gülümsedim. Çünkü ben de gençken aynı şeyi düşünüyordum.
Sınav bitsin, okul bitsin, üniversite bitsin, iş olsun, para olsun, biraz rahatlayayım. Sonra fark ettim ki hayatın tamamı bir sonraki aşamayı beklemekle geçebiliyor.
Çocuklara dedim ki, sınavın bitmesini beklerken geçen günlerinizi geri alamazsınız. Ders çalışın, mücadele edin, hedefiniz olsun ama bugün elinizdeyken bugünü de yaşayın. Çünkü yarın geldiğinde bugünün telafisi yok.
Tüm hafta cumayı bekliyoruz. Pazartesi sabahı daha haftanın başında cuma hesabı yapıyoruz. Salı geçsin, çarşamba olsun, perşembe bitsin diye günleri tek tek harcıyoruz.
Cuma geliyor, bu kez pazarın bitmesini istemiyoruz. Pazartesi yaklaşınca içimiz daralıyor. Böylece bir haftayı daha yaşamak yerine bir haftayı tüketmiş oluyoruz.
Sonra kışın baharını bekliyoruz. Soğuk havalarda baharı özlüyoruz. Bahar geliyor, yazı bekliyoruz. Yaz geliyor, tatili bekliyoruz. Tatil geliyor, dönüş yoluna üzülüyoruz. İnsan bazen içinde bulunduğu mevsimi bile yaşamıyor. Hep gelecek mevsimin hayalini kuruyor.
Yazın kardan adamı bekliyoruz. Olmayacak bir şeyi bile bekliyoruz. Belki de şiirin en güzel tarafı burada. İnsan bazen mümkün olmayanı bile bekliyor. Olmayacak bir telefon, dönmeyecek bir insan, gerçekleşmeyecek bir ihtimal, geçmişte kalmış bir gün.
Bugünden yarını bekliyoruz. Bu cümle beni en çok düşündüren cümlelerden biri. Çünkü insanın bütün hayatı bugünlerden oluşuyor. Yarın dediğimiz şey geldiğinde onun adı yine bugün olacak. Fakat biz bugünü sürekli yarına gönderiyoruz.
Bazen derste çocuklara küçük bir soru soruyorum. Bir saatiniz kaldığını bilseniz ne yaparsınız? Cevaplar değişiyor. Kimi ailesinin yanına giderim diyor, kimi arkadaşımı ararım diyor, kimi sevdiğim insanlarla konuşurum diyor.
Sonra onlara diyorum ki, aslında kimse size bir saat kaldığını söylemedi. Belki daha çok vaktiniz var. Fakat bunun garantisi de yok. O hâlde neden sevdiğiniz insanlara güzel söz söylemek için özel bir günü bekliyorsunuz?
Belki de bizim problemimiz zamanın hızlı geçmesi değil. Biz zaman geçerken onun içinde bulunamıyoruz. Çay içiyoruz, telefona bakıyoruz. Arkadaşlarla oturuyoruz, aklımız yarının işinde. Ders anlatıyoruz, akşamı düşünüyoruz. Akşam eve geliyoruz, yarının telaşına giriyoruz.
Böylece hayat gözümüzün önünden geçip gidiyor. Belki biraz yavaşlamamız gerekiyor.
Akşam geldiyse akşamı yaşayalım. Cuma geldiyse cuma sevincini yaşayalım. Kış geldiyse kışın soğuğunu hissedelim. Bahar geldiyse çiçeklere bakalım. Çocuğumuz yanımızdaysa onunla konuşalım. Annemiz babamız hayattaysa seslerini daha çok duyalım. Öğrencilerimiz karşımızdaysa sadece ders anlatmayalım, onların hayatında güzel bir iz bırakmaya çalışalım.
Belki de insanın beklediği o güzel gün zaten gelmiştir. Sadece biz fark etmemişizdir. Belki de yarını beklerken bugünü kaybediyoruz. Belki de yarım kalanı beklerken elimizdekinin kıymetini bilmiyoruz.
Belki de bir ömür, olmayanı bekliyoruz. Ben artık zamanı bitirmeye değil, zamanı yaşamaya çalışıyorum. Çünkü hayat bir bekleme salonu değil. Hayat, beklerken geçip giden şeyin ta kendisi. Hep bekliyoruz. Oysa bazen yapmamız gereken tek şey beklemeyi bırakıp yaşamaya başlamak.
Sağlıcakla kalın, haftaya görüşürüz.