Kimin kokusu üstünde

Bu haftaki yazımda biraz çevremizi konuşalım istedim. Çünkü insan bazen farkında olmadan oturduğu ortama, konuştuğu insanlara, dinlediği sözlere benzemeye başlıyor. Kimi zaman bir kahve masası değiştiriyor insanı, kimi zaman da bir dost sohbeti hayatın yönünü değiştiriyor.

Bu devirde insanın cebindeki para kadar, yanında duran insan da önemli olmuş kardeşim. Hatta bazen cebindeki eksilir tamamlanır ama çevrendeki yanlış insanlar seni öyle bir eksiltir ki toparlaması yıllar sürer. Eskiler boşuna dememiş, “Üzüm üzüme baka baka kararır.” İnsan farkında olmadan benzemeye başlıyor. Oturduğu masaya, dinlediği muhabbete, gördüğü tavra dönüşüyor.

Bir çay ocağına git bak. Masada sürekli milleti çekiştiren insanlar vardır. Daha çay yeni gelir, konu hemen birine sarar. Kim ne yaptı, kim ne dedi, kim neden boşandı, kim niye başarısız oldu diye. İlk başta dinleyen insan “Ben karışmam” diyor ama bir bakıyorsun birkaç gün sonra aynı kişi başka bir ortamda aynı dedikodunun taşıyıcısı olmuş. Çünkü insan duyduğu şeyi içinde tutamıyor. Dil neyle dolarsa onu taşıyor.

Otobüste bile görüyorsun bunu. Sabah işe giderken herkesin suratı asık. Bir kişi başlıyor söylenmeye. Hayat kötü, insanlar kötü, memleket kötü... Beş dakika sonra bütün otobüsün enerjisi düşüyor. Halbuki bazen bir kişinin güzel sözü bütün günü değiştirebilir. Bir adam geçen gün minibüste yaşlı bir amcaya yer verdi. Küçücük hareket ama herkesin yüzü yumuşadı. Demek ki iyilik de bulaşıyor, kötülük de...

Kur’an’da Rabbimiz şöyle buyuruyor
“Sabah akşam Rablerine dua edenlerle beraber sabret.”

Ayette bile insanın kimlerle beraber olduğuna dikkat çekiliyor. Çünkü yanında duran insan seni ya yukarı çeker ya aşağı indirir. Ortası pek olmuyor.

Bugün gençlerin çoğu farkında olmadan çevresinin kurbanı oluyor. Sürekli tembel insanlarla duran adam çalışmayı yük görüyor. Sürekli küfür edenlerin yanında duran adam bir süre sonra konuşurken ağzını tutamıyor. Sürekli şikayet edenlerle duran insan da elindeki nimeti göremiyor. Ev var yetmiyor. İş var yetmiyor. Sağlık var yetmiyor. Çünkü göz hep eksikte.

Bir de tam tersi insanlar var. Yanına oturunca içini ferahlatıyor. Sürekli şükrediyor. Dert anlatırken bile umudu bırakmıyor. Seni yormuyor, güç veriyor. Böyle insanlar az ama çok kıymetli. Onlarla beş dakika oturmak bazen saatlerce motivasyon videosu izlemekten daha etkili oluyor.

Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed çok güzel söylüyor;
“Kişi dostunun dini üzeredir. Öyleyse kiminle dostluk ettiğinize dikkat edin.”

Bir hadis ama içinde koca bir hayat dersi var. Çünkü arkadaş sadece beraber gezdiğin kişi değildir. Seni şekillendiren kişidir. Bakışını değiştiren kişidir. Hatta bazen kaderine yön veren kişidir.

Mahalle kültürü eskiden bu yüzden önemliydi. Çocuk sokakta top oynarken bile büyüklerden bir şey öğrenirdi. Şimdi sosyal medya mahalle oldu. Kiminle vakit geçiriyorsak ona dönüşüyoruz. Sürekli öfke izleyen öfkeli oluyor. Sürekli lüks hayat izleyen kendi hayatını küçümsüyor. Sürekli kavga izleyen insanın iç huzuru kalmıyor.

Bir ara bir arkadaş grubuna denk gelmiştim. Her gün aynı kahvede oturuyorlar. Saatlerce hayal kuruyorlar ama adım atan yok. Biri iş fikri anlatıyor, öteki hemen moral bozuyor. “Boş ver tutmaz.” “Senden adam olmaz.” “Bu zamanda kim kazanıyor?” Bir süre sonra masadaki herkes yerinde saymaya başlıyor. Çünkü umutsuzluk da bulaşıcı.

Ama başka bir ortam düşün. İnsanlar kitap konuşuyor, hedef konuşuyor, dua konuşuyor, üretmeyi konuşuyor. Orada oturan insan da ister istemez değişiyor. Kendine çekidüzen veriyor. Daha dikkatli konuşuyor. Daha güzel düşünmeye başlıyor.

Bazen hayatını değiştirmek için büyük mucizeler gerekmiyor. Sadece masanı değiştirmen gerekiyor. Sürekli seni aşağı çeken ortamdan kalkıp sana iyi gelen insanların yanına oturman gerekiyor.

Şunu unutma kardeşim. İnsan demir gibi değildir. Pas tutar. Gönül de böyledir. Ne görürse biraz ona benzer. O yüzden bulunduğun ortam çok önemli. Girdiğin muhabbet çok önemli. Dinlediğin insanlar çok önemli.

Çünkü kalp de kulak da boş durmuyor. Ne verirsen onu büyütüyor.

Allah iyi insanların sohbetinden ayırmasın. İçimizi karartan değil, içimizi genişleten insanlarla karşılaştırsın. Hayata küfür eden değil, hayatın kıymetini bilen insanlarla yürümeyi nasip etsin. Çünkü insan bazen farkında olmadan yanında duran insanların duasına, ahlakına, niyetine benziyor.

Kendine şu soruyu sor bugün: Ben hangi ortamın kokusunu taşıyorum?