Sensiz ilk Ramazan

Babam bu sene rahmetli oldu, Allah rahmet eylesin. Ramazan deyince aklıma onun bizi nasıl hazırladığı, ailecek o günleri nasıl karşıladığımız gelir. İçimde bir sızı, bir de tatlı bir hatıra dolaşıp durur. İnsan bazı ayları takvimden değil, kalbinden bilir. Ramazan bizim evde takvim yaprağıyla değil, babamın heyecanıyla başlardı.

Ramazan yaklaşınca evde bir telaş olurdu. Babam sabah erkenden annemle oturur, bizi çağırıp kâğıt kalemle yazman olmamızı isterdi. Sahur için neler yapılacak, iftara ne lazım, eksik ne var hepsini tek tek yazardık. Liste işi ciddi bir işti onun için. Çarşıya çıkmadan önce mutlaka kontrol ederdi. Şeker, çay, hurma, peynir, zeytin… Her şey tamam olacak. Eksik kalmayacak. O liste aslında sadece alışveriş listesi değildi. O liste evin bereket planıydı.

Çarşı dönüşü poşetleri masaya dizerken yüzünde ayrı bir sevinç olurdu. Biz çocuk aklıyla en çok tatlıya bakardık. O ise sofranın tamamına bakardı. Kim neyi sever, sahurda ne yenirse tok tutar, hangisi mideyi yormaz hepsini bilirdi. Ramazan daha gelmeden evin içine huzur yayılırdı.

Sahur geceleri bambaşkaydı. Diyelim imsak saat dörtte. Babam bizi birde uyandırırdı. Uyumazdı zaten. Erken uyur sahura ilk o kalkardı. Sonra yavaş yavaş odaların kapısını aralardı. Hadi kalkın derdi, vakit geldi. O ses hâlâ kulağımda. Ne sert, ne yumuşak. Tam kararında.

Mutfaktan çay kokusu gelirdi. Çayı hep o demlerdi. Sahur sofrasını çoğu zaman o hazırlardı. Anneme yardım eder, hatta çoğu işi kendi yapardı. Biz mahmur gözlerle sofraya otururken o ayaktaydı. Tabak koyar, ekmek keser, herkesle tek tek ilgilenirdi. Kendisi hemen yiyip sofradan kalkardı. Şimdi düşünüyorum da babalık biraz da buydu galiba. Önce ailesini düşünen adam olmak.

Sahurda öyle uzun uzun konuşulmazdı ama bir sıcaklık vardı. Televizyon kapalı olurdu. Telefon zaten yoktu. Sadece biz vardık. Bir de yaklaşan sabahın sessizliği. Ezan okunurken babam dua ederdi. Biz de içimizden amin derdik. O an evin içine bir dinginlik çökerdi. Gün başlardı ama biz sanki başka bir âleme geçmiş olurduk.

İftar vakitleri de ayrı güzeldi. Sofra erkenden kurulur, bardaklar dizilir, hurmalar tabaklara konurdu. Ezanı beklerken herkes yerini alırdı. Babam saate bakar, ezan başlar başlamaz önce dua ederdi. Babam orucunu hep çay ile açardı. Çayı çok severdi. O ilk yudum suyun, o ilk lokmanın tadı hâlâ damağımda. Açlıktan çok şükür hissi vardı o sofrada.

Ramazan bizim evde sadece oruç demek değildi. Sabırdı. Paylaşmaktı... Komşuya tabak göndermekti. Kapıyı çalan ihtiyaç sahibini geri çevirmemekti. Babam elinden geldiğince yardım ederdi. Çok zengin değildik ama gönlü genişti. Bir hurmayı ikiye bölmeyi bilirdi. Bize de bunu öğretti.

Şimdi bu perşembe Ramazan başlıyor. Çarşamba akşamı sahura kalkacağız. Bu sefer babam olmayacak o mutfakta. Çay ocağında kaynarken onun sesi duyulmayacak. Liste yapan, çarşıya çıkan, bizi erkenden kaldıran o adam artık yok. Ama hatırası var. Öğrettikleri var. Sofraya koyduğu o bereket duygusu var.

İnsan büyüdükçe anlıyor bazı şeyleri. Meğer Ramazan’ın güzelliği sadece pide kuyruğunda, iftar programında değilmiş. Asıl güzellik evin içindeymiş. Aynı sofraya oturabilmekmiş. Birbirine sabretmekmiş. Küçük şeylerle mutlu olabilmekmiş.

Bu Ramazan biraz hüzünlü geçecek belki. Ama aynı zamanda daha anlamlı olacak. Çünkü eksik sandığımız yerde aslında bir emanet var. Babamdan bize kalan bir emanet. Sofrayı toplarken şükretmeyi, açın halini düşünmeyi, aileye sahip çıkmayı unutmamak.

Ramazan yine gelecek evlerimize. Sahur yine olacak. Ezan yine okunacak. Biz yine dua edeceğiz. Belki bir sandalye boş kalacak ama kalbimiz dolu olacak. Çünkü sevgi eksilmiyor. Hatıra silinmiyor. Dua bitmiyor.

Bu mübarek ay hepimize sabır getirsin. Evlerimize huzur getirsin. Sofralarımıza bereket getirsin. Büyüklerimizin kıymetini bilmeyi nasip etsin. Gidenlerimize rahmet, kalanlarımıza sağlık versin.

Babamın ruhuna bir Fatiha ile başlıyorum bu Ramazan’a. Onun gibi güzel bir iz bırakabilmek duasıyla. Hayırlı Ramazanlar. Sağlıcakla kalın.