Başkalarının başarısını izlemek mi, kendini geliştirmek mi?

İnsanların karakterini en çok ortaya çıkaran anlardan biri, başkasının başarıyla karşılaştığı andır.

İnsanoğlu kendi başarılarından bağımsız sürekli başkalarının başarısı ile kendini yermeye meyilli bir canlı olması ile sürekli günlük hayatımızda karşımıza çıkabilir. Bu noktada aslında kişi kendi ile de savaş halinde olduğunu çoğu zaman farketmez. Çünkü herkes alkışlayabilir gibi görünür; ancak gerçekten takdir edebilmek, olgunluk ve özgüven ister.

Bazı insanlar ise başkasının emeğine, başarısına ya da mutluluğuna sevinmek yerine onu küçümsemeyi, eleştirmeyi ya da değersiz göstermeyi tercih eder.

Birgün bir bakmışsınız, sizin kendi yaşam kalkanı içinde kendi dünyanızda kendiniz ile gurur duyduğunuz alanlar başkalarının benliği için tehdit unsuru oluvermiş.

***

O çok sevdiğiniz bluzu almışsanız o size hiç yakışmamış olabilir, o çok istediğiniz son model arabayı aldığınızda basit bir hayırlı olsun yerine “pahalı almışsın” eleştirisi gelebilir, ya da o çok istediğiniz kariyer planına sahipseniz artık “amannn onu da herkes yapar neden büyütüyorsun olur”,”arkanda destek olan kim var sen kendin yapamazsın bunu”olur,”sen gibi birinden de hiç ummazdım” olur. Bu liste uzar gider. Aslında bu tavır, başarılı olan kişi hakkında değil; eleştiren kişinin kendi iç dünyası hakkında çok şey söyler.

Hayatta herkesin yolu, yeteneği ve zamanı farklıdır. Kimisi spor yaparak kendini geliştirir, kimisi yazı yazar, kimisi sanatla uğraşır, kimisi iş hayatında yükselir. Sağlıklı olan yaklaşım, başkasının yaptığını küçümsemek yerine ondan ilham alabilmektir. Çünkü gerçek başarı, başkasının ışığını söndürmeye çalışmakla değil, kendi ışığını güçlendirmekle elde edilir.

Ne yazık ki bazı insanlar, başkasının attığı her adımı eleştirmeyi alışkanlık hâline getirir. Bunun temelinde çoğu zaman kıskançlık değil, yetersizlik hissi vardır. İnsan, kendi yapamadığı ya da cesaret edemediği şeyleri başkası yaptığında rahatsız olabilir. Bu rahatsızlığı kabul etmek yerine, karşısındakini küçümseyerek kendini rahatlatmaya çalışır. Oysa bu yöntem kişiyi ileri götürmez; tam tersine olduğu yerde saymasına neden olur.

***

Gerçekten başarılı insanlar ise farklı düşünür. Onlar, bir başkasının başarısını tehdit olarak görmez. Çünkü bilirler ki başarı sınırlı bir kaynak değildir. Bir insanın kazanması, diğerinin kaybetmesi anlamına gelmez. Başkasının yükselmesi, bizim düşeceğimiz anlamını taşımaz. Tam aksine, başarılı insanlarla aynı ortamda bulunmak kişiye yeni bakış açıları kazandırır ve gelişim motivasyonu sağlar.

Kendimize şu soruyu sormamız gerekir…

Başkasının başarısını gördüğümüzde mutlu olabiliyor muyuz, yoksa hemen eksiklerini mi arıyoruz?

Eğer sürekli eleştiriyorsak, belki de dönüp kendi hayatımıza bakmanın zamanı gelmiştir. Çünkü harcadığımız enerjiyi başkalarını değerlendirmeye değil, kendimizi geliştirmeye ayırsak çok daha büyük kazanımlar elde edebiliriz.

Toplum olarak da bu konuda önemli bir eksiğimiz var. Başarıyı desteklemek yerine çoğu zaman gölgelemeyi tercih ediyoruz. Oysa gelişmiş toplumlar, üretmeye çalışan insanları cesaretlendirir. Bir yazar yazıyorsa, bir sporcu çalışıyorsa, bir girişimci risk alıyorsa önce emeğine saygı duyar. Yapıcı eleştiri elbette değerlidir; ancak amacı yıkmak olan eleştirinin kimseye faydası yoktur.

***

Unutmamak gerekir ki herkes kendi hayatının yarışını koşuyor. Başkasının yoluna taş koymaya çalışmak, bizim yolumuzu kısaltmaz. Aksine zamanımızı, enerjimizi ve potansiyelimizi tüketir. İnsan kendisini geliştirdikçe başkalarının başarıları gözüne batmaz; tam tersine ilham kaynağı olur.

Hepimizin yaşam koşulları ve tekamülü farklı amaca hizmet ederken hayatın herkese aynı olanakları sunmasını beklemek mutsuzluğumuza sebep olur.

Sonuç olarak, başkalarını sürekli izleyip eleştirmek kısa süreli bir tatmin sağlayabilir. Fakat kalıcı mutluluk ve gerçek başarı, insanın kendisini geliştirmesiyle mümkündür. Başkalarının ne yaptığıyla değil, bugün dünden daha iyi olup olmadığımızla ilgilenmeye başladığımız gün, hem daha huzurlu hem de daha üretken bireyler hâline geliriz. Çünkü gerçek rekabet, hiçbir zaman başkalarıyla değil, insanın kendi dünüyledir.

Unutmayın ki; başarısızlığınızı izlemek çoğu kişiye başarılarını izlemekten daha tatmin edici gelir…

Yeni bir yazıda görüşmek dileğiyle…