Yaşam umudumuz asgari ücretle kayboluyor!..

Türkiye’de milyonlarca çalışan ay sonunu getirememekten dert yanıyor.

Bildiğimiz üzere asgari ücret bizim ülkemizde kronik sancı haline gelmiş bir gerçek.Her ay çalışanın maaşını aldığı gün ile bir sonraki ay maaş günü arasında adeta hayatta kalma mücadelesi veriyor. Açıklanan ekonomik veriler, çıkarılan ama gerçeği yansıtmayan enflasyon rakamları, hissedilen yoksulluk artık rakamlarla da doğruluyor.

DİSK-AR'ın yayımladığı değerlendirmeye göre 2026 yılı asgari ücreti olan 28,075,50 TL yılın ilk altı ayında yaklaşık 5.576 lira değer kaybetti. Bu sadece ekonomik bir istatistik değil; sofradan eksilen bir öğün, ödenemeyen bir fatura, yapılamayan bir market alışverişi, gidilemeyen bir pazar alışverişi ve en çokta alınamayan bir çocuk hayali…

Bu ülkede anne- baba olarak, çocuğunun ihtiyaçlarını karşılamakta zorluk çeken ,hatta büyük bir kesimin çocuklarının ve kendi zorunlu ihtiyaçlarını karşılayamayan önemli ölçü de fazla vatandaşa sahibiz.

Ne acıdır ki Türkiye topraklarında her gece yatağına aç girmek zorunda kalan, çalışmasına rağmen emeğinin tam anlamıyla karşılığını alamayan, alamadığı içinde bu ülkede ikinci sınıf insan muamelesi görerek yaşayan o kadar çok insan var ki…

Yılın ilk aylarından temmuz ayına kadar geçen süreçte vatandaşın yaşadığı geçim sıkıntısı her geçen gün daha da ağırlaştı. Maaşlar aynı kaldı, ancak fiyatlar markette, pazarda, faturalar da ve kira oranlarında yerinde durmadı.

Bu da yılın başında yapılan maaş zammının kısa süre içinde erimesine sebep oldu. Erimek de demeye gönlüm razı olmuyor maalesef … Markette, pazarda ve faturalarda gerçekler yüzümüze o kadar acımasızca vuruluyor ki, bu şartlarda yaşam mücadelesi veren herkese “yaşam mücadelesini göğüsleyen kahraman “ ödülü hakediyor benim nezdimde.

Enflasyon karşısında alım gücü erirken, asgari ücretli ve dar gelirli vatandaşın bütçesi adeta paramparça oldu. Bugün birçok aile, ay sonunu getirebilmek için önce gıdadan kısmak zorunda kalıyor. Kişinin kendinden ve çocuğundan kısılan ve ertelenen temel ihtiyaçlar anlamına geliyor.

Lüks yaşamı geçiyoruz artık sağlıklı beslenebilmek bile lüks haline geldi.

Sağlıklı beslenme artık bir tercih değil, birçok kişi için ulaşılması güç bir lüks hâline geliyor. Özellikle büyük şehirlerde ortalama kira bedelleri 60000/70000 TL bandında seyrederken, Bursa’da ise korunaklı, güvenli ve sağlıklı çocuk yetiştirmeye müsait semtlerde de asgari ücretin çok büyük ölçüde kalan yüksek kira bedelleri ile yaşam mücadelesi verilmeye çalışılıyor.

Bu sorun bir bölümünü tek başına tüketiyor. Birçok ilde mütevazı bir evin aylık kirası en düşük rakam olarak 20 ila 30 bin lira seviyelerine ulaşmış durumda. Asgari ücretle çalışan bir kişinin yalnızca kira ödeyerek yaşamını sürdürmesi bile neredeyse imkânsız hâle geldi. Buna elektrik, doğalgaz, su ve internet faturaları eklendiğinde geriye mutfak masrafı için yeterli bir bütçe kalmıyor.

Peki bir ailenin temel gıda ihtiyacı ne kadar?

Et, süt, yumurta, sebze ve meyve gibi sağlıklı beslenmenin vazgeçilmez ürünleri her ay zamlanıyor. Vatandaş artık alışveriş listesi hazırlamıyor; hangi ürünü alamayacağını hesaplıyor.

Market raflarında fiyat etiketleri gün gün değişirken maaşların aynı hızla artmaması, gelir-gider dengesini tamamen bozuyor. Sonuç olarak insanlar çocuklarının beslenmesinden, kendi sağlığından ve sosyal yaşamından fedakârlık etmek zorunda kalıyor. Ulaşım giderleri de dar gelirlinin omuzlarındaki yükü artırıyor.

İşe gitmek, çocukları okula göndermek ya da hastaneye ulaşmak bile önemli bir maliyet kalemi hâline geldi. Vatandaş artık yaşam standardını yükseltmeyi değil, mevcut şartlarda ayakta kalmayı hedefliyor.

Ekonomik büyüme rakamları, ihracat rekorları ya da makro ekonomik göstergeler elbette önemlidir. Ancak ekonominin gerçek başarısı, vatandaşın mutfağındaki tencerenin kaynamasıyla ölçülür. Eğer çalışan bir insan ay sonunda borçlanmadan yaşamını sürdüremiyorsa, burada ciddi bir gelir adaleti sorunu var demektir.

Asgari ücret, çalışanını yoksulluğa mahkûm eden değil, insanca yaşamayı mümkün kılan bir gelir olmalıdır. Ücretlerin enflasyon karşısında korunması, vergi dilimlerinin yeniden insani yaşanır biçimde düşünülerek hesaplanması, kira piyasasının denetlenmesi, temel gıda ürünlerinde vatandaşın alım gücünü artıracak kalıcı politikaların uygulanması artık bir tercih değil, zorunluluktur.

Bugün milyonlarca insanın beklentisi lüks bir yaşam değildir. İstedikleri; kira ödeyebilmek, faturalarını zamanında yatırabilmek, çocuklarına sağlıklı bir sofra kurabilmek ve ay sonunda cebinde birkaç lira kalmasıdır.

Çalıştığı hâlde yoksullaşan bir toplumun geleceğe umutla bakması mümkün değildir. Ekonomik politikaların başarısı yalnızca tablolarla değil, vatandaşın yüzündeki umutla ölçülmelidir. Çünkü rakamlar bazen büyümeyi gösterir; fakat boşalan sofralar gerçeği anlatır.

Her insanin makul derecede yaşayabileceği yaşam standartlarını emeğimiz karşılığında sahip olmayı HAKEDİYORUZ!..

Yeni umutların ve güzel geleceklerin var olacağı ,bu ülkede maddiyatı son plana atarak yaşayacağımız günlerin umudu ile yeniden görüşmek üzere…