Aboneyim Abone…

Bu şarkıyı hatırlayanınız var mı?

Yonca Evcimik söylerdi.

“Aboneyim abone,

Biletleri cebimde,

Ballı lokma tatlısı,

Aman hadi hayırlısı…”

Uzun yıllar önce işte böyle derdi ve zamanın HİT parçası olarak da dilden dile dolanırdı.

Keşke dediği gibi “hayırlı” olsaydı…

Ama ne yazı ki hiç de öyle olmadı!

Tam tersine aynen şöyle oldu:

Ne pahasına olursa olsun, daha fazla kar elde etmeye dayalı kapitalist sistem eskiden mal satardı.

Şimdi abonelik satıyor.

Artık hiçbir şey bitmiyor, her şey hesabınızdan aylık çekiliyor.

Büyük şirketler de, küçük kanallar da bireysel mal ve hizmet satıcıları da aynı oyunu oynuyor.

Ama iş orada kalmıyor.

En basit kişisel hesaplar, özel gruplar, hatta bazı uygulamalar bile para istiyor.

“Bu içeriğe ulaşmak için abone ol” diyorlar.

Basit bir bilgiye bile para veriyorsun.

Sağlık uygulamaları, eğitim platformları, sohbet grupları, eğlence kanalları, hatta şans oyunları… Hepsi abonelik peşinde.

Eskiden bir kere alıp kullanırdın. Şimdi her ay cebinden para çıkıyor. Hiç de bitmiyor, sistem sürekli kan çekiyor.

Yani bilindik kapitalizm normal devrini tamamladı.

Mal satmak yetmedi.

Şimdi insanı abone ederek soymak istiyor. Cebine göz dikti.

Bu boyut, dünya genelinde değişti. Bilgi bile paralı hale geldi.

Ücretsiz diye bir şey kalmadı neredeyse.

Bu sistem kâr peşinde koşuyor.

İnsanı sürekli ödeme yapan bir müşteriye çeviriyor.

İstesen de istemesen de abone oluyorsun. Yoksa dışarıda kalıyorsun.

Eğitim, sağlık, sosyalleşme; bunların hepsi artık para ile.

Eğlence de, haber de…

Eskiden “almak” vardı.

Şimdi “bir kere alıp ödemeye nerdeyse ömür boyu devam etmek” var.

Kısacası günümüzde kapitalizm ‘yeni kılığıyla’ geldi.

O da geldi, bizim dönemimizi buldu!

Abonelikler üzerinden, cebimizden çıkmayan para kalmayacak gibi.

Ne diyordu şarkı?

“Ballı lokma tatlısı,

Aman hadi hayırlısı…

Vallahi kusura bakma Yonca Evcimik!

Hiç ‘hayırlı’olmadı…