Bir ülkenin zenginliği, hazinesinin boş ya da dolu olduğuyla ilgilidir diye düşünülür değil mi?
Doğrudur, ekonomi bilimi hep böyle söyler!
Ama aslında ‘vicdani tarif’ nedir biliyor musunuz?
Bir ülkenin gerçek zenginliği, insanların sofrasına koyduğu peynirin, ekmeğin, tereyağının, etin, sütün, sebzenin, meyvenin ‘temizliğinde’ saklıdır.
Neden mi böyle diyorum?
1 Ekim’de yayımlanan Tarım ve Orman Bakanlığı’nın güncel ‘taklit’ ve ‘tağşiş’ listesini gördünüz mü?
Sofralarımıza gelen ‘40 ayrı üründe tam 40 ayrı hile ve tağşiş’ tespit edildi de ondan böyle diyorum.
Tereyağında olması gereken yağ yok…
Peynirde yağ oranı düşürülmüş…
Kaşarda eritme tuzu kullanılmış…
Ayranda protein eksik…
Kaymakta olması gereken yağ oranı bile tutturulmamış!
Bakanlığın denetimlerinde Aydın’dan İstanbul’a, Antalya’dan Erzurum’a, Samsun’dan Hatay’a, Çorum’dan Mersin’e kadar farklı illerde ürünler tek tek ifşa edildi.
Sonuç?
Gıda ürünlerinde ‘tağşiş’ yapılarak, acımasızca sofralara taşınan hile, insanların vicdanlarında da fena halde ‘tahriş’ yarattı!..
Soruyorum:
Bir insan, kendi çocuğunun sofrasına koymayacağı ürünü neden başkasının çocuğuna satabilir?
Bir kilo tereyağından biraz yağ eksiltmek, peynirin içeriğini değiştirmek, protein oranını düşürmek sadece bir ticari hile değildir.
Bu, tüketicinin cebinden çalarken aynı zamanda sağlığından da çalmaktır.
Helal kazanç; alın terinin, emeğin ve dürüstlüğün karşılığıdır.
Haksız kazanç ise başkasının hakkını kendi cebine koymaktır.
Bugün birkaç gram yağdan, birkaç puan proteinden kâr ettiğini sananlar şunu unutmasın:
Zaten geçim derdindeki vatandaşımız, karşı karşıya kaldığı gıda hilesinin faturasını sadece kasada değil, ne yazık ki hastanede de ödüyor!
Bu memlekette insan sağlığı, ne zamandan beri, üzerinde “hile” yapılabilecek bir ticari rant fırsatı haline geldi?
Asıl acı olan da şudur:
Demek ki denetim yapılmasa belki de bu ibretlik olayı, kimse fark etmeyecekti!
Demek ki mesele yalnızca birkaç firmanın yaptığı hile değil; bazı yoldan çıkmış vicdansızların, yakalanmayacaklarına güvenerek hile yapabilme cesaretinde bulunmalarındadır.
Bu ülkenin insanı, sofrasına koymak için çırpındığı lokmanın, bir de sağlıklı olup olmadığını daha ne kadar zaman düşünmek zorunda kalacak?
Bir toplumda ekmeğe hile karışıyorsa, mesele artık yalnızca gıda güvenliği değil; aynı zamanda vicdan meselesi değil midir?
Unutmayalım ki:
Sofradaki hile, sadece insanlarımızın sağlığına değil; toplumsal güven duygusuna da zehir bırakır.