Geleceği kim kurar?

Sabah saat yediyi biraz geçmişti.

Şehir henüz tam olarak uyanmamıştı. Sokaklarda birkaç servis aracı, işe yetişmeye çalışan insanlar ve yeni açılan dükkânların telaşı vardı.

Bir ilkokulun kapısını sessizce açan görevli, sınıfları tek tek dolaşıyordu. Koridorların temiz olduğundan emin oldu. Birkaç dakika sonra öğretmenler gelmeye başladı. Ardından öğrenciler…

Aynı saatlerde başka bir şehirde genç bir mühendis, aylardır üzerinde çalıştığı köprünün son hesaplarını yeniden kontrol ediyordu. Kimse ondan bunu istememişti. Fakat küçük bir hata, yıllar sonra yüzlerce insanın hayatını etkileyebilirdi.

Bir laboratuvarda bir araştırmacı, sonuç vermeyen deneyini yeniden kuruyordu. Belki bugün de istediği sonucu alamayacaktı. Ama vazgeçmeye niyeti yoktu.

Bir fabrikanın kapısından içeri giren işçi, üretim bandının başına geçti. Ürettiği parçanın hangi ülkeye gideceğini bilmiyordu fakat yaptığı işin kusursuz olmasını istiyordu.

Bir çiftçi, güneş yükselmeden tarlasına ulaştı. Toprağın bereketi yalnızca yağmura değil, emeğe de bağlıydı.

Bu insanların ortak bir yönü vardı. Hiçbiri akşam haberlerinin konusu olmayacaktı. Hiçbiri sosyal medyada milyonlarca kişi tarafından konuşulmayacaktı. Belki isimleri hayatları boyunca geniş kitleler tarafından hiç duyulmayacaktı.

Ama o gün, ülkenin geleceği tam olarak onların ellerinde şekilleniyordu. Çünkü bir ülkeyi yalnızca kürsülerde yapılan konuşmalar büyütmez.

Onu büyüten; sınıfta sabırla ders anlatan öğretmen, hastasını dikkatle muayene eden doktor, köprünün hesabını tekrar kontrol eden mühendis, toprağını terk etmeyen çiftçi, dürüst üretim yapan esnaf ve yaptığı işi vicdanıyla yapan milyonlarca isimsiz insandır.

Biz çoğu zaman geleceği büyük kararların belirlediğini düşünürüz.

Oysa büyük değişimler, her sabah sessizce görevine giden insanların omuzlarında yükselir…