Hayattan kalan

Bir insan tanıyorum. Ömrü boyunca yalnızca bir işte değil, bulabildiği her yerde çalıştı. Bahçıvanlık yaptı, plajlarda su ve kâğıt helva sattı, çocuk bahçelerinin önünde balon taşıdı. Garsonluk yaptı, bulaşık yıkadı. Emekli olduğunda dinlenmek yerine çalıştığı bahçe sayısını dörde çıkardı.

Bugün beş evi, kira gelirleri ve köyünde fındıklığı var. Fakat hayatı boyunca çıktığı tatil yalnızca on gün sürdü. Onu da arkadaşları zor ikna etti. Avrupa’daki yakını davet edip masrafların büyük kısmını karşılamasına rağmen cebinden çıkan küçük miktar içini acıttı.

Bazen bir gofreti beşe bölerek çevresindekilere dağıtıyor. İlk bakışta paylaşmak gibi görünen bu davranış, onun bütün hayatını anlatıyor: Elindekinin eksilmesinden korkarken kendisine düşen payı da giderek küçültüyor.

Elbette çalışmak, üretmek ve geleceği düşünmek değerlidir. Parasızlık insanı çaresiz bırakabilir. Ancak güvenli bir gelecek kurmak için biriktirilen para, hayatın önüne geçtiğinde araç olmaktan çıkarak efendiye dönüşür.

İnsan yıllarca “Bir gün rahat ederim” diyebilir. Fakat o gün geldiğinde dinlenmeyi, harcamayı ve yaşamayı öğrenememişse biriktirdiği servet ona yalnızca yeni kaygılar getirir.

Beş eve sahip olmak zenginlik sayılabilir. Ama dostlarla geçirilen zaman, görülen yerler ve içten bir ikram da hayatın başka türlü servetleridir.

Çünkü para biriktirilebilir; zaman biriktirilemez.

Belki de iyi hayatın ölçüsü, kasada kalan değil, yaşanmışlığa dönüşen değerdir. Bir gofreti beşe bölerken küçülen yalnızca gofret değilse, insan hayattan kendisine ayırdığı payı yeniden düşünmelidir.