Sokağı kim aldı?

Bir zamanlar çocukların oyun alanı sokaktı.

Misket oynardık. Saklambaç oynardık. Ebelemece oynardık.

Bazen de ortada oyun falan yoktu.

Oyunu kendimiz bulurduk.

*

Mahallede rulmanı olan çocuk kıymetliydi.

Biraz tahta, birkaç çivi, dört rulman…

Bir de pazar kasası bulduk mu arabamız hazırdı.

Hazır mı?

Aslında değildi.

Çünkü önce düşünmek, sonra yapmak gerekiyordu.

*

Bugün çocukların scooterları var.

Tabletleri var.

Telefonları var.

Bizim sahip olmadığımız pek çok şeye sahipler.

Ama bizim de onların giderek daha az sahip olduğu bir şeyimiz vardı:

Kendi oyununu kurabilmek.

*

Sokak sadece oyun oynadığımız yer değildi.

Arkadaş edinmeyi, kavga edip barışmayı, kaybetmeyi, beklemeyi, paylaşmayı orada öğrenirdik.

Düşerdik.

Kalkardık.

Eve bazen üstümüz başımız kir içinde dönerdik.

Ama her gün küçük bir hayat tecrübesiyle gelirdik.

*

Sonra şehirler değişti.

Trafik arttı.

Güvenlik kaygıları büyüdü.

Mahalle kültürü zayıfladı.

Çocukların programları yetişkinlerin ajandalarına benzedi.

Ve ekranlar hayatın merkezine yerleşti.

*

Elbette teknoloji düşmanımız değil.

Bugünün çocukları bilgiye bizden çok daha hızlı ulaşıyor.

Sorun teknolojiye sahip olmaları değil.

Sorun, teknolojinin dışında kendilerine ait bir dünya kurabilecek alanlarının giderek azalması.

*

Çünkü tablet çocuğa oyunu verir.

Sokak ise çocuktan oyun ister.

Belki çocukların hayatından misketi, rulmanı ya da saklambacı almadık.

Daha önemli bir şeyi kaybediyoruz:

Kendi dünyasını kurabilen çocuğu.